Mimo że nie chodzę do szkoły, ciągle gdzieś wyjeżdżam. Dzisiaj jadę z rodzicami na Brennej, do mojej cioci. Szczerze mówiąc, nie byłam tam już od trzech, może nawet czterech lat, podczas gdy jako dziecko przebywałam tam znacznie częściej, dlatego też bardzo się cieszę. Tamto miejsce jest poniekąd dla mnie skarbnicą wielu wspomnień, przypomina o beztrosce  tamtych czasów.

Jeszcze niedawno wszystko sprawiało wrażenie łatwego, banalnie prostego. Zaczynam zauważać, że czym człowiek starszy, tym więcej rzeczy komplikuje. Jako dziecko zawsze marzyłam o tym, żeby jak najszybciej dorosnąć, a obecnie oddałabym wszystko, by choć na chwilę móc wrócić do przedszkola :)