wyszukiwanie proste > WYSZUKIWANIE | 1765 | WYNIKÓW
Tylko koleżanki
Męczą mnie koledzy w klasie- prymitywne żarty, głównie na jeden temat, wulgaryzmy, ale jednocześnie kompletny brak umiejętności rozmawiania z dziewczynami. Dlatego wolę trzymam z dziewczynami, z nimi spędzam przerwy, ale przez to narażam się na ciągle zaczepki i złośliwości. Potrafię je ignorować, ale nie jest to miłe, zastanawiam się, jak się najlepiej zachować.
13-latek
Nadawać i odbierać sygnały
Bardzo spodobał mi się kolega z klasy. Myślałam, że to minie, lecz nic z tego, tęsknię coraz bardziej. A teraz wakacje i nie widzę go. Moja przyjaciółka mieszka w tym samym domu co on. Twierdzi, że mam szanse, zresztą, mi też się wydaje, że on na mnie zerkał. Co tu robić, do września nie wytrzymam.
Nastolatka
Wielka pomyłka
Miałam przyjaciela, który kilka razy prosił o coś więcej, ale zawsze tłumaczyłam, że to nie ze mną, że go lubię i cenię, ale jako przyjaciela. Podczas wakacji zaczęłam chodzić z chłopakiem. Gdy przyjaciel się dowiedział, wpadł w szał, rozpuścił o mnie plotki, dokucza, nastawia chłopaków przeciwko mnie. Aż mi się nie chce chodzić do szkoły…
16-latka
Inną drogą
Mam w klasie koleżanki, z którymi wybieram się do jednego gimnazjum. Jedna z nich powiedziała do drugiej, że mimo tego, iż się z nią umawiała, to jednak w nowej szkole woli siedzieć z inną dziewczyną. Czuję się dziwnie, ponieważ chciałabym, aby w gimnazjum wszystkie się lubiły, a teraz muszę stać po stronie jednej albo drugiej. Ja też nie uważam, aby takie zachowanie było właściwe, ale cóż zrobić?
Szóstoklasistka
Szanse raczej niewielkie
Jestem bardzo nieśmiała, przez co nie odważę się nawet spojrzeć na ministranta, który podoba mi się z wyglądu i charakteru. Wiem, że nie mam szans, bo jestem od niego 3 lata młodsza. Ale kiedyś uśmiechnął się do mnie. Tylko z wrażenia teraz gdy go widzę, to opuszczam wzrok. Czy ja mam jakieś szanse?
14-latka
Obrażanie
Koleżanki stały się przewrażliwione i o byle co się obrażają. Już nawet nie pamiętam, o co poszło w ostatnim nieporozumieniu. Ale wystarczy iskra i potem się zaczyna omawianie sprawy, wałkowanie jej bez końca, wyliczanie niezliczonych pretensji, narady na przerwach , a potem do wieczora na gadu. Zaczęłam się wreszcie z tego śmiać i teraz dopiero się zacznie. Mam je przeprosić? Ale nic nie zrobiłam, nikogo nie uraziłam…
12-latka
