wyszukiwanie zaawansowane > WYSZUKIWANIE | 1241 | WYNIKÓW
Przezwyciężyć pesymizm
Wszystko widzę w czarnych kolorach, we wszystkim znajduję czarną stronę. Przeszkadza mi to. Inni się jakoś tym wszystkim tak nie przejmują, wiedzą, że będzie dobrze - chodzi mi o rówieśników. Ja wiem, że powinnam być uśmiechnięta, wesoła, ale trudno takim być, skoro dookoła widzi się same problemy. Co mam zrobić, aby jakoś zmienić to swoje podejście do szkoły, nauki i ogólnie życia?
Nastolatka
Krytyczne spojrzenie
Moi koledzy z klasy ostatnio bardzo się zmienili. Dużo przeklinają, mają też co chwila tak zwane "skojarzenia" z rzeczami o charakterze seksualnym. Mówienie do innych "idioto" jest u nich chlebem powszednim, wyzywają się i wyrażają się w prostacki sposób. Sporo moich kolegów śmieje się ze mnie, bo jestem inna, dziewczyny, albo mi dokuczają, albo po prostu mnie unikają. Mam wielu kolegów w młodszych klasach, bo mam znakomity kontakt z małymi dziećmi. Lubię też spędzać czas z niepełnosprawnymi dziećmi, a moim marzeniem jest zostać wolontariuszką w hospicjum dziecięcym. Jestem humanistką, w tej chwili waham się między polonistyką, filozofią, psychologią. Idę do gimnazjum katolickiego i myślę, że opisane przeze mnie powyżej zachowania nie będą aż tak mocno i często występować. Nie wiem, jak to będzie.
13-latka
Mnóstwo problemów
Staram się być towarzyska, lubiana, pomocna. Bardzo dużo od siebie wymagam. Dobrze się uczę, planuję studia. Mam wrażenie, że mimo wielu koleżanek nie mam przyjaciółki. Jakby ludzie się bali, że się do nich przykleję. No i brakuje mi bardzo chłopaka. Czuję się gorsza od rozpieszczonych dziewczyn..
Licealistka
Zapracoway tata
Mój tata dużo pracuje. Jest szefem dużej firmy. Obiecał popracować nad częstszym przebywaniem w domu, ale nie za bardzo widać jakąkolwiek różnicę. Czasem zostaje w domu, zamyka się w pokoju i pracuje nie pozwalając mu przeszkadzać. Rozmawiałam z mamą, ale mówi to samo co każdy, czyli, że bez pracy nie ma pieniędzy. Co mam zrobić?
Córka
Coraz więcej par dokoła
Dzisiaj dowiedziałam się, że moja bardzo dobra koleżanka ma chłopaka. Był to dla mnie szok. Oczywiście bardzo się z tego cieszę, ale nachodzi mnie refleksja jak to jest z tymi związkami w młodzieńczym wieku? Ona była zdziwiona tym, że nie mam żadnego "kandydata" na drugą połówkę. Ale ja myślę o związkach na poważnie - by jeśli już z kimś będę, mieć w nim przede wszystkim przyjaciela, nadawać na tych samych falach, mieć podobne wartości. Powoli czuję się samotna, kiedy widzę, jak coraz więcej koleżanek ma chłopaków, a ja nie.
17-latka
