wyszukiwanie zaawansowane > WYSZUKIWANIE | 849 | WYNIKÓW
Ludzie – zwierzęta?
Wśród młodych ostatnio popularna jest wiara w to, że są zwierzętami. Na TikToku nagrywają siebie chodzących na czworakach. Widziałam nawet dorosłych, którzy chodzili tak po galerii handlowej, szczekali i wyli. Nazywają siebie therianami i wierzą, że są psami, kotami albo innymi ssakami. Niektórzy uważają nawet, że mają zwierzęce dusze. Uważam, że to przerażające. Co Ksiądz o tym sądzi? Marlena
Burza hormonalna
Ja już nie umiem dać sobie z tym rady, czasami płaczę bez przyczyny. To
takie dziwne, bo już nie umiem nad sobą zapanować. Mam wrażenie, że w jednej chwili wszystko jest dobrze, a w drugiej mam ochotę uciec jak najdalej,
byleby być wolna. Nie potrafię cieszyć, kiedy ktoś opowiada jakiś kawał to
mam wrażenie, że uśmiechając się jestem fałszywa..
Wszystko się sypie?
Mam wrażenie, że mam depresję. Nie mogę poradzić sobie z moimi problemami. Płacze tak długo aż nie rozboli mnie głowa, a w szkole jestem uważana za jedną z bardziej wesołych osób. Ponoć tak to jest, ci najbardziej uśmiechnięci w dzień, płaczą w nocy najwięcej. Wszystko mi się sypie. Tracę kontakt z moją dobrą koleżanką. Mieszka ode mnie daleko, a ze względu na liceum i to, że mam dużo pracy nie zawsze mogę do niej jechać. Ona robi mi o to wyrzuty, ja przez to czuje się coraz gorzej. Do tego wpadła w nowej szkole w złe towarzystwo, które mi nie odpowiada. Zmieniła się przez nich. Nie mam dobrego kontaktu z rodzicami. Nie wiem dlaczego tak jest. Nie rozmawiamy ze sobą o naszych problemach, wręcz nie umiem się im zwierzyć. Coraz bardziej wszystko zaczyna mnie irytować, przez co wyżywam się na bracie. Liceum strasznie mnie stresuje. Chcę mieć dobre oceny, a to nie zawsze wychodzi. Załamuje się przez każdą złą ocenę. Do tego spodobał mi się maturzysta, który nie zwracał na mnie uwagi. Teraz skończył szkołę, a ja czuję pustkę. Zdaje sobie sprawę, że to żałosne, bo chłopak nie może być sensem mojego życia, mam przecież ważniejsze sprawy!!! Ale nic z tym nie umiem zrobić. Wspiera mnie i rozumie moja przyjaciółka. Studiuje, przez co widzimy się rzadko. Nie mówię jej już wszystkiego, jak kiedyś. Mam przez to wyrzuty sumienia. A jakby tego było mało mam jeszcze problem z kompleksami. Krótko mówiąc jestem według siebie za gruba. Chciałabym schudnąć, ale za bardzo lubię jeść. Wszyscy dookoła mówią, że nie muszę chudnąć. Czasem im wierzę, innym razem głoduję by zgubić te kilogramy. Wpływ na to ma też moja przyjaciółka, która wzięła się za siebie i dosłownie chudnie w oczach. Może jej tego zazdroszczę? Muszę sobie to wszystko jakoś poukładać, ale sama nie umiem. Przez to proszę o pomoc.
16-latka
