To w 1877 roku napisał Adam Asnyk, taki polski poeta. Z kolei w 1889 roku coś podobnego namalował Edmund Blair Leighton, taki brytyjski malarz. Ale czemu o tym piszę? Otóż w obu przypadkach, i w wierszu, i w obrazie, mamy laury – i w obu uwiędłe. To znaczy na obrazie jeden wieniec laurowy jest uwiędły, a drugi świeży. I w tym tkwi sedno tego malowidła. Widzimy na nim dwóch harfiarzy. Jeden – młodszy, gra i przysłuchują się mu dworzanie, a nawet para królewska (to znaczy król i jego żona, a nie wydychane przez króla powietrze). Ten grający ma na głowie świeży wieniec, co znaczy, że jest mistrzem aktualnym. Natomiast drugi harfiarz – starszy, ma wieniec nieaktualny. On nie gra, a zamiast tego wspomina, jak przysłuchiwali mu się dworzanie, a nawet para królewska. Jest klapnięty jak ten laur na jego głowie. Radosny jak miś polarny na Saharze. Trudno żeby było inaczej, skoro chłop nie żyje chwilą obecną, tylko minioną. A to dość głupie, bo od wzdychania za przeszłością ta nie wróci, a za to teraźniejszość się zmarnuje, co zaszkodzi przyszłości.