nasze media Najnowszy numer MGN 12/2021

Agata Puścikowska

|

MGN 03/2007

dodane 29.01.2007 14:32

Biskup z nosem do góry

Rozmowa z księdzem biskupem Antonim Długoszem, Kawalerem Orderu Uśmiechu

Jakie dzieciństwo miał biskup zwany „biskupem od dzieci”?
– Spokojne i radosne. Ja, mama, tata i dwóch braci bliźniaków, młodszych ode mnie o pięć lat. Do tego dziadkowie i przez jakiś czas – młodsza kuzynka. Taka tradycyjna rodzina wielopokoleniowa. Mama prowadziła dom, zawsze czekała na nas, gdy wracaliśmy ze szkoły. Ważna była dla mnie wiara rodziców. Uczyli nas modlitwy, tego, że Msza św. była nie tylko obowiązkiem, ale i radością… A z sąsiadami z ulicy wszyscyśmy się znali i pomagali sobie.

Idylla prawie. I nie bił się Ksiądz Biskup z braćmi czy chłopakami z sąsiedztwa?
– Cóż, chłopaki jak to chłopaki. Czasem nawet się buntowałem – bo musiałem pomagać mamie i opiekować się braćmi. Wymyśliłem więc sposób i po prostu ich ze sobą zabierałem. I to się opłaciło, bo do tej pory mamy ze sobą bardzo silny kontakt. Młodsi bracia są moimi przyjaciółmi. Razem spędzamy każdą Wigilię i pierwszy dzień świąt wielkanocnych. Kiedyś takie zjazdy organizowała moja mama, a teraz moja bratowa. Ja awansowałem na „dziadunia” dla moich małych kuzynów. „Dziadku” mówią też do mnie inne znajome dzieci.

A moja córka mówi o Księdzu Biskupie: „ksiądz, któly tańcy”…
– Wszystko się zgadza. I „dziaduniem” jestem, i tańczącym księdzem. A do tego pracuję w Domu Pomocy dla dzieci upośledzonych w Częstochowie oraz wśród narkomanów. Można powiedzieć, że jestem księdzem pracującym, co żadnej pracy się nie boi. Nie jestem jedynie aktorem, a proszę sobie wyobrazić, że niektórzy tak właśnie myślą. A ja na planie „Ziarna” jestem sobą i właśnie nie gram. I podczas kręcenia programu jestem zwykłym księdzem katechetą.

Oj, chyba niezwykłym. Katechetą-biskupem, który tańczy, śpiewa, a ostatnio nawet nagrał płytę!
– Ale piosenkarzem nie jestem (śmiech). Do tego nie mam głosu. Śpiewam, bo lubię, A z dziećmi w ten sposób łatwiej chwalić Pana. A jeśli chodzi o pracę w „Ziarnie”, to przyznam się, że i osoby pracujące na planie, i dzieci muszą mieć do mnie anielską cierpliwość! Przecież ja ciągle zapominam tekstu! Musimy kilkakrotnie powtarzać to samo ujęcie. Czasem – oczywiście gdy tekst na to pozwala – mówię własnymi słowami. Ale większość scenariusza i tak muszę „wkuć”. Jak byłem młody, to uczyłem się szybko. A teraz… Cóż, latka lecą.

Pewnie lecą, ale Ksiądz Biskup ma doskonałą formę. Niejeden nastolatek miałby problem…
– Staram się dbać o kondycję, to fakt. Kiedyś uwielbiałem jazdę na łyżwach. Teraz, o ile czas pozwoli, gimnastykuję się. No i zdrowo się odżywiam. Sam gotuję sobie obiady – jeśli mam oczywiście czas. Robię dobry barszcz czerwony na leśnych grzybach i rosół. I mięsa mi dobrze wychodzą, choć z mięsami to większy kłopot.

Czyli jeszcze jedno wcielenie biskupa Długosza: ksiądz-kucharz… Lubi Ksiądz Biskup gospodarzyć we własnym domu?
– Bardzo lubię. W domu też odpoczywam. Oglądam filmy, słucham muzyki. Bardzo lubię przedwojenne klasyczne tanga. Jeśli chodzi o film, to wybieram obyczajowe, takie z życia wzięte. Nie lubię science fiction. Po co to komu? Życie jest zbyt ciekawe, żeby szukać dziwacznych, nieprawdziwych wrażeń. W domu też wieczorami piszę, gotuję, spotykam się z przyjaciółmi. Dobrze jest mieć dom.

Dobrze, choć czasem, szczególnie gdy ma się naście lat, zupełnie się tego nie docenia…
– Tak, ale te bunty i dąsy mijają z czasem i przychodzi uspokojenie. Każdy z nas to przechodził, a dzisiejsi buntownicy, za czas jakiś będą się biedzić z własnymi dziećmi.

Co doradziłby Ksiądz Biskup takiemu buntownikowi?
– Za każdym razem gdy rosną ci rogi (przecież sam wiesz, kiedy tak się dzieje), zadaj sobie pytanie, jak byś reagował, gdyby twoje dziecko tak się zachowywało. Chciałbyś, żeby wracało zbyt późno do domu, piło alkohol, czy miało „towarzystwo”?

A rodzicom buntownika?
– Gdy dziecku wyrastają rogi – nie wiem nawet jak długie – trzeba przy nim być, nie wolno tracić z nim kontaktu. Bo czasem dziecko buntuje się dlatego, że chce zwrócić na siebie uwagę. Dlatego kochani rodzice (jeśli teraz to czytacie) nie gniewajcie się, tylko spróbujcie być maksymalnie wyrozumiali. Rodzicu i „buntowniku”! Zamieńcie się w myślach rolami, a potem długo, długo ze sobą rozmawiajcie.

« 1 2 »
oceń artykuł Pobieranie..

Najaktywniejsi użytkownicy

  • 1
    Anonymous
  • 2
    Alex
  • 3
    maryniakopec
    ostatnia aktywność: 07.01.2020
    łączna liczba komentarzy: 36
  • 4
    gr3
  • 5
    wojas004
    ostatnia aktywność: 15.09.2019
    łączna liczba komentarzy: 113

Najwyżej docenione