Wędrujący ogień olimpij ski, który kilka miesięcy temu zapłonął w Atenach, jest już bardzo blisko Vancouver. 12 lutego ruszają w tym kanadyjskim mieście XXI Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Zobaczymy 86 konkurencji, a w nich reprezentantów 45 krajów. Przekonamy się między innymi, jak zawodowcy jeżdżą na sankach. Bo na sankach można ślizgać się na kilka sposobów. Jednym z nich jest skeleton – najnowszy z zimowych sportów olimpijskich.

PRĘDKOŚĆ, GRAWITACJA I ŚCIANA
W skeletonie najlepsi są dziś Kanadyjczycy, Amerykanie, Szwajcarzy i Niemcy. 18 i 19 lutego cztery rundy wyłonią zwycięzcę wśród mężczyzn i kobiet. Jeff  Pain reprezentuje Kanadę już od 15 lat. Na olimpiadzie w Turynie zdobył srebro. Teraz w Vancouver liczy na życiowy występ. – Podczas ślizgu czuję prędkość i siły grawitacji, a czasem jeszcze ściany lodu uderzające o moje ramiona – opowiada „Małemu Gościowi” Jeff  Pain. – Na torze czuję prawdziwą wolność, dreszcze emocji i dumę, że mogę reprezentować moją rodzinę i mój kraj – dodaje mistrz świata i wicemistrz olimpijski. – Skeleton nie jest bardziej niebezpieczny od rugby czy hokeja – uspokaja Kanadyjczyk. – Kilkakrotnie bardzo się jednak bałem, ale za każdym razem rzucałem sobie wyzwanie, by wystąpić – wyznaje. Prędkość na lodowym torze kochają też reprezentanci Niemiec – Kerstin Szymkowiak i Frank Rommel. Kerstin trzykrotnie zdobywała brąz na mistrzostwach świata kobiet. Na torze nosi pseudonim Ice Tiger. I podobnie jak tygrys jest szybka i odważna. Jak wyznaje „Małemu Gościowi”, na torze nie można czuć strachu, bo wtedy łatwo o błąd. – Ktoś, kto nie leży na sankach zrelaksowany, osiągnie słabszy wynik – zapewnia Niemka, która najszybciej sunęła po lodzie z prędkością 140 km/h.  Frank Rommel podkreśla, że skeleton to wiąż przede wszystkim jego hobby, bo na co dzień pracuje w banku. Dwudziestosześciolatek znajduje się obecnie w ścisłej czołówce Pucharu Świata. – Skeleton trochę przypomina Formułę 1. Trzeba podejmować szybkie i słuszne decyzje. I bardzo dobrze znać swój pojazd – wyjaśnia.