Był trzecim dzieckiem króla Kazimierza IV Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. Jego wychowawcą i nauczycielem (podobnie jak jego pięciu braci) był Jan Długosz. Słynny kronikarz napisał później o Kazimierzu: „Był młodzieńcem szlachetnym, rzadkich zdolności i godnego pamięci rozumu”.

Był też bardzo pobożny. Dużo czasu spędzał ma modlitwie i adoracji Najświętszego Sakramentu, miał wielkie nabożeństwo do Matki Bożej.

Przygotowywano go do roli króla Polski. Rządził nawet w królestwie jako namiestnik podczas dwuletniego pobytu ojca na Litwie. Nie było mu jednak dane przejąć po nim korony. Zmarł w roku 1484, w wieku zaledwie 25 lat, na gruźlicę.

Pochowano go w katedrze wileńskiej, w kaplicy Najświętszej Maryi Panny, która od tej pory stała się miejscem pielgrzymek.

Dziś Kazimierz to jeden z najbardziej popularnych świętych polskich. Jest patronem Polski i Litwy, orędownikiem poświęcających się służbie publicznej.

Jego liturgiczne wspomnienie przypada w rocznicę śmierci – 4 marca. Dlatego mówił o nim dziś papież Leon XIV, pozdrawiając polskich pielgrzymów podczas audiencji generalnej.

Codziennie modlił się słowami: Omni die dic Mariae, ucząc synowskiej miłości do Maryi, Matki i Królowej. Niech jego wstawiennictwo pomaga odkrywać, że w Maryi Pannie podziwiamy prawdziwą godność każdej kobiety i jej powołania

– zachęcał Ojciec Święty.

Wspomniane przez niego łacińskie słowa – „Omni die dic Mariae” – znaczą po polsku: „Każdego dnia sław Maryję”. To tytuł XII-wiecznego hymnu, który królewicz cenił tak bardzo, że kazał się pochować z pergaminem zawierającym jego treść. Kiedy w 1602 r., z okazji kanonizacji Kazimierza, otwarto jego trumnę, według relacji świadków znaleziono w niej jego nienaruszone ciało, a u wezgłowia – wspomniany zwój. 

Pergamin ten stał się w ikonografii jednym z atrybutów tego świętego. Chcecie poczytać o jednym z takich wizerunków? Zajrzyjcie tutaj:

DODANE 04.03.2026 AKTUALIZACJA 04.03.2026

„Św. Kazimierz” na płótnie Jana Chruckiego

Kiedy go kanonizowano w roku 1602, ogłoszono go patronem zarówno Polski, jak i Litwy, co miało cementować zawartą w 1569 roku w Lublinie unię pomiędzy tymi państwami.