nasze media Najnowszy numer MGN 11/2018

Piotr Sacha

dodane 06.11.2018 09:07

Piłka i Polska

Jako pierwszy strzelił w lidze pięć bramek w jednym meczu. Kapitan polskiej reprezentacji i podpułkownik Wojska Polskiego.

Życie Henryka Reymana to historia na kilka książek albo nawet na serial. Dokładnie 100 lat temu, w listopadzie 1918 roku, jako 21-latek wstąpił w szeregi Wojska Polskiego. Wcześniej walczył na froncie włoskim w armii austriackiej. Nie miał wyboru, ponieważ urodził się w Krakowie, w zaborze austriackim. Później brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej i w powstaniach śląskich. Kiedy w 1939 r. Niemcy zaatakowali Polskę, dowodził batalionem w 37. pułku piechoty.

Bramkarz w siatce

Zacznijmy jednak od piłki. I to takiej szmacianej, jaką 100 lat temu kopali chłopcy na podwórku. Na placu Jabłonowskich w Krakowie mieściło się targowisko wybrukowane kamieniami. Tam mały Henio grał z kolegami w piłkę. Futbolówka często podskakiwała na nierównych kamieniach. Dzięki temu Henio ćwiczył strzały z woleja. Wiele lat później jeden z takich strzałów przeszedł do historii. Był 20 września 1927 r. Wisła Kraków podejmowała rumuńską drużynę Fulgerul Bragadiru. Tamtego dnia Henryk Reyman zdobył cztery gole. W tym jednego z woleja. Uderzenie z 18 metrów. Prawdziwa petarda, po której bramkarz wpadł z piłką do bramki i… na moment stracił przytomność. Miesiąc później Wisła pokonała Czechów z Brna, a Reyman znów zaliczył cztery trafienia. W tym samym roku krakowski napastnik został królem strzelców ligi. 37 bramek w jednym sezonie – to wciąż nie pobity rekord. W meczu z Warszawianką znów dokonał czegoś niesamowitego – zdobył pięć bramek.

Orły, do boju!

W koszulce Wisły Kraków Henryk Reyman w sumie zdobył 109 goli. Na mecze dojeżdżał nieraz z drugiego końca Polski. Jako żołnierz stacjonował w różnych miejscach. Na przykład w 1928 r. przeniesiono go do 5. Pułku Piechoty Legionów w Wilnie. To miejsce od Krakowa dzieli 760 kilometrów. Mimo tak dużej odległości piłkarz nie odszedł z drużyny. Dalej był przywódcą w wojsku i na boisku. Żeby zagrać, dostawał przepustkę od dowódcy, następnie całą noc pociągiem jechał do Krakowa. A potem porywał kolegów do walki tak, jakby mecz był prawdziwą bitwą. Zdarzyło się nawet, że kiedyś przyjechał do Krakowa konno! Występował z orzełkiem na piersi. Na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu (1924 r.) był kapitanem polskiej drużyny narodowej, a po zakończeniu II wojny światowej dwa razy jako trener prowadził naszą reprezentację piłkarską. „Orły, do boju!” – to jego hasło.

Cały artykuł w listopadowym numerze „Małego Gościa”

Rany w bitwie

Henryk uczył się miłości do ojczyzny w III Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego. Jego szkoła powstała w Krakowie w 1883 r., w 200. rocznicę odsieczy wiedeńskiej. Istnieje do dziś jako II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego. Piłkarz nie był jedynym „sobieszczakiem” walczącym o niepodległość kraju. Wielu z tamtych młodych chłopaków straciło życie za Polskę. Henryk był dwukrotnie ranny. Również w bitwie pod Bzurą, czyli największym starciu Polaków z Niemcami we wrześniu 1939 roku. Ukrywał się przed hitlerowcami, którzy wydali na niego wyrok śmierci. Henryk Reyman zmarł 18 lat po wojnie, w 1963 roku. Niecałe sześć lat wcześniej w słynnym do dziś meczu polska reprezentacja pokonała Związek Radziecki. Wtedy orłami na Stadionie Śląskim dowodził trener Henryk Reyman.

« 1 »
oceń artykuł

Najaktywniejsi użytkownicy

  • 1
    wojas004
    ostatnia aktywność: 17.11.2018
    łączna liczba komentarzy: 104
  • 3
    AnnaŻ
    ostatnia aktywność: 03.05.2018
    łączna liczba komentarzy: 2
  • 4
    Mosiosława
    ostatnia aktywność: 26.10.2017
    łączna liczba komentarzy: 10
  • 5
    katolikwojownik