Malutkie pracowite owady co chwila wlatują i wylatują z ula. Przynoszą pyłek kwiatowy. Do pszczelego ula zaglądamy z Jackiem Nowakiem, pszczelarzem z Pasieki „Barć” w Kamiannej.

PSZCZELI PODARUNEK
W pasiece pojawiają się pszczelarze ubrani w białe fartuchy, kapelusze z ochronnymi siatkami i z metalowym przedmiotem buchającym dymem w ręku. Podchodzą do ula w kształcie małego kościoła. – Białe stroje są po to, żeby pszczoły nie myliły pszczelarzy z amatorem miodu, czyli niedźwiedziem – tłumaczy nasz przewodnik. Gdy białe postacie zbliżyły się do ula, pszczoły zrobiły się jakby trochę nerwowe. Dlatego pszczelarze podkurzaczem, czyli przyrządem z dymem, odwracają uwagę pszczół. – Gdy owady czują dym, myślą, że pali się ul, więc szybko zabierają, co mogą, i uciekają – tłumaczy pan Jacek. – Pszczoła tylko w ostateczności żądli – dodaje pszczelarz. – Bo po ukłuciu traci żądło i umiera. Teraz już możemy zajrzeć do środka. W ulu widać ciasno poukładane drewniane ramki. W nich pszczoły budują specjalny plaster złożony z sześciokątów, doskonale wykorzystujących całą przestrzeń. Tu przychodzą na świat nowe pszczoły i tam też gromadzi się miód. Gdy każdy kanalik jest dokładnie wypełniony i gdy miód ma mniej niż 20 procent wody, pszczoły zamykają ramkę specjalnym wieczkiem. A pszczelarz zabiera tyle miodu, ile mu pszczoły zostawią. Rocznie to ok. 20 kg z jednej rodziny.