Przez ulice Konstantynopola,  największego miasta ówczesnego świata, w grudniu 653 r. przeszła straszna procesja. Straż cesarska wlekła ulicami stolicy Wschodniego Cesarstwa, straszliwie pobitego, odzianego w skrwawione łachmany starca. Wcześniej publicznie wychłostanemu odczytano także wyrok cesarza Konstansa II skazujący go na śmierć. Biskup Rzymu Marcin tam trafi ł na swoją Golgotę. Nikt nie pamiętał, z jaką radością zachodnie chrześcijaństwo przyjęło jego wybór na papieża w czerwcu 649 r., kiedy tłumy zebrane na Lateranie wiwatowały na jego cześć, a biskupi z całego świata podążali do niego, aby złożyć mu śluby wierności i posłuszeństwa. Nie pamiętano jego dobroci i ofiarności jako wielkiego jałmużnika, pomagającego biedocie nie tylko w Rzymie. Zapomniano, że wezwał Kościół do zbiórki, aby wykupywać chrześcij an z rąk Saracenów, czyli Arabów, pustoszących południową Italię, a zwłaszcza Sycylię. Na ulicach Konstantynopola papież Marcin był nie tylko znieważony, odarty z godności, ale także samotny, zdradzony i opuszczony przez większość biskupów oraz wiernych.

Nawet barbarzyńscy wodzowie, którzy podbili Rzym, szanowali  prymat Konstantynopola. Żaden z nich nie przywłaszczył sobie cesarskiej korony, ale odesłano ją nad Bosfor. Kwestie religijne miały dla Konstansa, podobnie jak dla wszystkich władców Bizancjum, podstawowe znaczenie.  Uważał się za namiestnika bożego, powołanego nie tylko do rządzenia swoim ziemskim imperium, ale także Kościołem. Nieposłuszeństwo papieża traktował jako zdradę stanu. Potędze świeckiego władcy papież Marcin mógł przeciwstawić jedynie jedność Kościoła. Już w październiku 649 r. zwołał Sobór Laterański, na który przybyła reprezentacja biskupów z całego świata. Sobór potępił herezję, a papież ekskomunikował biskupów, którzy byli jej zwolennikami. Wysłał także do Konstansa list, wzywając go do odrzucenia herezji.  Cesarz odpowiedział gwałtem.