Jesteśmy w Serengeti. W języku masajskim serengeti oznacza wielką płaską ziemię. Kiedy wyruszam na bezkrwawe łowy – nad sawanną wstaje słońce.

ŻYWE WYSPY
Jedziemy przez bezkresną sawannę. Nad rozłożystą akacją krążą sępy. Ptaszyska spokojnie obskubują padniętego bawoła. Są sumiennymi sprzątaczami parku. Pomagają im hieny, które wbrew obiegowej opinii nie żywią się wyłącznie padliną. Lubią polować, a zwierzę, które stanie się ich łupem, ma niewielkie szanse. Uścisk ich szczęki jest 15 razy silniejszy niż krokodyla. Dojeżdżamy do rzeki. Przerzucony nad nią most ze sznura, chwieje się w rytm moich kroków. Co by było, gdyby się zerwał? Pode mną cielska tkwiących godzinami bez ruchu krokodyli. Jeden wygrzewa się na brzegu, drugi wtulił w konar drzewa i czyha na ofi arę. Między nimi spokojnie spacerują ptaki, dosłownie przed nosem krokodyli. Choć jest tu punkt widokowy, zdrowy rozsądek podpowiada, że zbytnie zbliżenie się do koryta rzeki może skończyć się tragicznie. Kilka kilometrów dalej jeziorko, a na nim kilkadziesiąt małych wysepek. Dopiero kiedy jedna z nich wynurza głowę, otwierając ogromny pysk, rozpoznaję, że to hipopotamy. Podjeżdżamy do rzeki, wyłączamy silnik i uzbrajamy się w cierpliwość. Tu zwierzęta przychodzą do wodopoju. Nie robią tego jednak na zawołanie. Nieraz nawet kilkugodzinne czekanie może zakończyć się fiaskiem. Panuje absolutna cisza. Nagle, nie wiadomo skąd, zaczynają się pojawiać zebry, jedna, druga… za chwilę już całe stado, uważnie strzygąc uszami, schodzi do rzeki. Zapierający dech w piersiach spektakl pierwotnej natury. Można patrzeć godzinami... Niestety, rozlega się głos silnika. Nadjeżdża samochód pełen turystów trzymających wycelowane w nie obiektywy aparatów. Spłoszone zwierzęta rozpierzchają się na boki. Zebry wrócą do wodopoju dopiero, gdy nastanie znów zupełna cisza.