Zbliżał się marzec 1995 roku, gdy rodzice uczniów postanowili wyruszyć do Mierlo, maleńkiego miasta w Holandii. – Przywieziemy wam szkołę – obiecali dzieciom. Budynek podarowała holenderska Caritas. Należało tylko rozebrać go na części, przewieźć do Poznania i postawić na nowo. Rodzice zabrali się ostro do pracy. Niedługo potem szkoła przyjechała... w 18 tirach.

CAŁUS NA ROZUM
Za wielką, rozsuwaną przesłoną trwa próba przedstawienia „Kubuś Puchatek”. Drugoklasiści tańczą i powtarzają piosenki, by dobrze wypaść na premierze. Każda klasa przygotowuje własny spektakl. Zajęcia teatralne są tak samo ważne jak polski czy matematyka. Ale w roku szkolnym przedstawień jest więcej niż klas w szkole. Nieraz maluchy z zerówki występują z gimnazjalistami. I wcale nie mają tremy, bo każdy ma swojego aniołka. Gdy dzieci po raz pierwszy przychodzą do szkoły, losują swojego aniołka – ucznia drugiej klasy gimnazjum. Odtąd taka para spędza ze sobą sporo czasu. – Razem byliśmy w teatrze, uczyliśmy się wierszy do spektaklu – wymieniają małe i większe aniołki. – Zresztą pomagamy sobie na co dzień – dodają. – Czasem z moim aniołkiem rozmawiam na przerwie – mówi Bartek z pierwszej klasy. – Na przykład o „Gwiezdnych wojnach”. Bo obaj lubimy ten fi lm. Trzecioklasiści kończący gimnazjum przed egzaminem dostają od swojego aniołka „całusa na rozum” i wodę mineralną z własnoręcznie wykonaną etykietką. Gdy gimnazjaliści głowią się nad pytaniami, maluchy czekają na nich z cukierkami.