Drukuj
Świadkowie koronni
Była jesień 1931 roku, kiedy przez otwór w ścianie krypty światło padło na leżącą na ziemi czaszkę. W kryptach takie znalezisko to nic dziwnego. Ale na tej czaszce lśniła… korona.
Odnalezione w zamurowanej skrytce korony – od lewej: Barbary Radziwiłłówny, wykonana ze srebra, złocona, zrobiona przez krakowskich złotników; Aleksandra Jagiellończyka, mocno zniszczona, ze złoconego srebra; Elżbiety Habsburżanki, srebrna złocona, wykonana dość niestarannie w Wilnie. Poniżej koron od lewej: insygnia królewskie Barbary – jabłko i berło, trzy złote pierścienie i złoty łańcuch. Dwa przecięte pierścienie z turkusami odkryte pod czaszką króla Aleksandra (dlaczego przecięto pierścienie nie wi…
Valdemar Doveiko /PAP
Katedra wileńska sypała się. Ściany pękały, ogromny portyk odchylił się od pionu. Zalane wodą podziemia i słabe fundamenty, niepewny grunt, na którym posadowiono budowlę zapowiadały nieuchronną katastrofę. Trzeba było podjąć natychmiastowe działania ratunkowe. A skoro tak – to był to świetny moment na badania archeologiczne. Od dawna wiedziano, że w podziemiach pochowano króla Aleksandra Jagiellończyka i dwie żony Zygmunta Augusta – Elżbietę Austriaczkę i Barbarę Radziwiłłównę. Ale dokładnego miejsca nie znano.
To dla nas sygnał, że cenisz rzetelne dziennikarstwo jakościowe. Czytaj, oglądaj i słuchaj nas bez ograniczeń.
Czytasz fragment artykułu
Subskrybuj i czytaj całość
już od 14,90 zł