Dziewczynkę z Llullaillaco (Llullaillaco to wulkaniczny szczyt w argentyńskich Andach) znaleziono wraz z mumiami dwójki młodszych dzieci. W chwili śmierci miała 13 lat i pochowano ją w skalnej komorze 1,5 m pod powierzchnią ziemi. Niska temperatura tak dobrze zakonserwowała zwłoki, że po analizie zdumieni archeolodzy znaleźli w sercach dzieci krew, a w płucach powietrze, którym oddychały. Do dzisiaj, patrząc na mumię sprzed 500 lat, można odnieść wrażenie, że przedstawia osobę, która zasnęła zaledwie kilka godzin temu.

Dlaczego ofiary składano na szczytach górskich? Bo góry dla Inków były świętymi miejscami. Były blisko nieba, a więc blisko boga. W górach były też źródła rzek, a od nich zależało życie rolniczej społeczności. Wizytówka dla bogów wysoko w górach, w przygotowanym wcześniej miejscu ofiara (znajdująca się pod wpływem alkoholu i/lub narkotyków) była ogłuszana i składana w odpowiedniej pozycji w grobie. Śmierć najczęściej następowała z powodu wychłodzenia organizmu albo uduszenia (klatki piersiowe dzieci były bardzo ciasno obwiązywane). Ciała nie mumifikowano. Ekstremalnie suchy andyjski klimat i bardzo niskie temperatury powodowały, że znajdujące się w grobie zwłoki konserwowały się. Złożenie żywego jeszcze dziecka w grobie było kulminacyjnym punktem święta capacocha. Gdy po kilkuset latach zaczęto odnajdywać zmumifikowane przez warunki naturalne zwłoki dzieci, potwierdzono opisywane przez pierwszych europejskich osadników zwyczaje Inków. Doskonale zachowane zwłoki pozwoliły odkryć także ich dietę, tryb życia czy przebyte choroby.