01. Pierwszy cud
01. Pierwszy cud

W pobliżu groty Massabielle (czytaj: Masabjel) mieszkał bardzo chory chłopiec. Nazywał się Louis Justin Duconte-Bouhort (czytaj: Lui Żistę Dikąt-Buor). Miał sparaliżowane nogi. Nie mógł nawet siedzieć. Lekarze byli bezradni. Wszystko wskazywało na to, że Louis umrze. Mama bardzo się martwiła i ciągle płakała. Nie chciała zgodzić się z chorobą dziecka.

  04. Powiew wiatru
04. Powiew wiatru

  07. Przesłuchanie
07. Przesłuchanie

  10. Uzdrowienie Katarzyny
10. Uzdrowienie Katarzyny

Wiadomość o cudownym źródle dotarła do Loubajac (czytaj: Lubaża), małej wsi niedaleko Lourdes. Mieszkała tam Katarzyna Latapie (czytaj: Latapi), która po wypadku nie mogła ruszać dłonią. Na dodatek dwa palce, pewnie z powodu złego zrośnięcia, zostały krzywe. Trudno było Katarzynie zajmować się domem. Miała dwoje małych dzieci, a trzecie wkrótce miało przyjść na świat.

  13. Niepokalane poczęcie
13. Niepokalane poczęcie

Zbliżał się ostatni dzień spotkań Bernadety z Piękną Panią. Piętnastego dnia przed grotą zebrało się ponad osiem tysięcy ludzi. Wszyscy czekali na cud. A Pani nawet słowa nie powiedziała. Ludzie odchodzili rozczarowani. Bernadeta postanowiła, że więcej do groty nie pójdzie.

  16. Bogactwo Bernadety
16. Bogactwo Bernadety

Bernadeta chętnie opowiadała o swoich spotkaniach z Niepokalaną. Kiedy ktoś nie chciał jej wierzyć, mówiła: „Nie otrzymałam polecenia sprawić, abyście uwierzyli, ale by wam to przekazać”. – Maryja wybrała mnie, bo jestem najbiedniejsza – lubiła powtarzać.

  19. Szkoła sióstr
19. Szkoła sióstr

Biskup Laurence (czytaj: Lorąns) i proboszcz Peyramale (czytaj: Pejramal) postanowili, że najlepiej będzie, gdy Bernadeta zamieszka u zakonnic w Lourdes. – To uchroni dziewczynkę przed ciekawskimi turystami – tłumaczyli rodzicom. Siostry zaopiekowały się wprawdzie Bernadetą, ale nie bardzo ją polubiły.

  22. Powołanie
22. Powołanie

Wreszcie nadszedł dzień, kiedy Bernadeta ostatni raz usiadła w szkolnej ławce. Bardzo się z tego cieszyła, a jednocześnie martwiła się. – Co mam dalej zrobić ze swoim życiem? – myślała. – Maryja powiedziała, że mam zostać zakonnicą, ale nie powiedziała, w jakim zgromadzeniu – skarżyła się biskupowi.

  25. Odbicie w lustrze
25. Odbicie w lustrze

Siostra Maria Bernarda „do niczego”, jak o niej mówiono, za wszelką cenę chciała być potrzebna. Lubiła się modlić, nawet bardzo, ale marzyła o pracy z chorymi. W końcu przełożona się zgodziła. Bardzo szybko nauczyła się nowego zawodu i mogła iść do chorych. Chorzy bardzo ją kochali. Jej uśmiech i dobre rady szybciej przywracały im zdrowie.

  28. Wieczny sen Bernadety
28. Wieczny sen Bernadety

Wiadomość o śmierci Bernadety, siostry Bernardy z klasztoru w Nevers, rozeszła się lotem błyskawicy. Natychmiast tłumy mieszkańców zaczęły przychodzić, by ją pożegnać. Jej ciało wystawiono w kaplicy klasztornej. Przyjeżdżali niemal z całej Francji. Przynosili różańce, medaliki i dotykali nimi ciała zmarłej.