– Jezus! Jezus! – skandują ze sceny chłopcy w szerokich spodniach i w bluzach z kapturami. Tłum pod sceną rozdziawia gęby ze zdziwienia. Hip- -hopowcy mówią o Bogu? – To nowy język, którym głosi się Ewangelię! – śmieje się ubrany w niebieski dres Maciek. – To moja kultura. Jestem klerykiem, wiesz? – dodaje ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu. – A to mój brat Tadziu. Od wielu lat tańczy breakdance. Jest w tym dobry. Chłopcy cieszą się jak dzieci. – Wreszcie coś się zaczęło dziać! – mówią. Przyzwyczajeni jesteśmy do rymowanek o ławeczce pod blokiem, ogromnej nudzie i paleniu trawy. A tu nagle wyskakują kolesie z takimi Bożymi tekstami.

Żołnierze Pana
Nie śpiewają piosenek wyssanych z palca. Opowiadają o Bogu, którego sami poznali. Vinetu, jeden z członków Żołnierzy Pana, pochodzi z Warszawy. W jego domu rodzice prawie codziennie się kłócili. Siedział skulony w samym środku tych awantur. W podstawówce już pierwszego dnia wdał się w bójkę i został pobity. – Dzieci śmiały się ze mnie – opowiada – bo nie miałem drogich sweterków i butów Nike. Takie życie! Wierzyłem w Boga, ale i tak wszystko robiłem po swojemu. W końcu znalazłem hip-hop – mówi dalej. Ta muzyka pomogła mi wyrazić to, co czułem. Przynajmniej tak wtedy myślałem. Zaczęło się od pierwszych niewinnych narkotyków w szkole podstawowej. Potem Vinetu chodził na mecze, a cały wolny czas spędzał z kolegami na ulicy. Coraz więcej palił. Nawet skręty z marihuaną. – Dzień po moich urodzinach zmarł ojciec – wspomina. – A ja? Brnąłem dalej! Pojawiły się kluby, bunt przeciw wszystkiemu i wreszcie pierwsze nagrane kawałki w studio.