– Lekarze potrafią jeszcze przed urodzeniem dziecka stwierdzić, że ono jest ciężko chore. Czy nie lepiej wtedy, żeby się nie urodziło?
– Wyobraź sobie, że dziecko już przed urodzeniem można leczyć. Nawet chirurgicznie. Sam widziałem kiedyś wspaniały film dokumentalny na ten temat. Niestety, zdarza się też, że dziecko nie zdąży się urodzić, a już umrze. Nawet najlepsza medycyna bywa bezradna wobec śmierci.

– Mnie chodzi o przypadek, kiedy badania wykazały, że urodzi się dziecko upośledzone umysłowo.
– Chyba nie myślisz o aborcji?

– A gdyby jednak? Po co upośledzone dziecko ma się męczyć przez całe życie i jego rodzice razem z nim?
– To dziwne, ale akurat dzisiaj przeczytałem apel organizacji osób z zespołem Downa* do Parlamentu Europejskiego. Apel ma tytuł: „Nie zabijajcie nas!”. W delegacji, która zaniosła ten apel, była pani Andrea Halder, też mająca zespół Downa. Powiedziała ona słowa naprawdę wstrząsające: „Ile razy słyszę, że stwierdzenie u dziecka zespołu Downa jest podstawą do aborcji, tyle razy czuję się tak, jakbym była atakowana osobiście. To tak, jakby mówiono do mnie: »Również ciebie byśmy usunęli, tylko nie spostrzegliśmy się w porę, że masz zespół Downa«”.

– Jeżeli ktoś będzie bronił aborcji dziecka upośledzonego, odpowiem mu, że jest zwolennikiem usuwania choroby poprzez zabicie chorego. A zupełnie nie wiedziałem, co odpowiedzieć, kiedy niedawno jeden z kolegów powiedział, że lepsza jest aborcja niż gdyby dziecko miało być niechciane i niekochane.
– Zacząłbym od zwrócenia uwagi na to, w czym poglądy Twoje i kolegi są wspólne. Mianowicie obaj zgadzacie się co do tego, że to skandal, żeby jakieś dziecko było niechciane i niekochane.