Kto chce go zobaczyć świętego Mikołaja, ten musi jechać do Bari. To największe z włoskich miast nad Adriatykiem. Liczy dzisiaj około 400 000 mieszkańców. Tu właśnie spędziła ostatnie lata życia królowa Bona, matka polskiego króla Zygmunta II Augusta, pochodząca z książąt Bari, Sforzów. I tu właśnie w pięknej średniowiecznej bazylice jest pochowany św. Mikołaj. Zaraz po wejściu do kościoła św. Mikołaja wita nas figura z jego wizerunkiem. Postać odtworzono po przeprowadzonych w 1957 roku badaniach. Wzięli w nich udział biskupi i kardynałowie.

Włochy
Włoskie dzieci dostają prezenty od Świętego Mikołaja w pierwszy dzień Bożego Narodzenia. Nazywają go Babbo, co po włosku znaczy też „tatusiu”. Na jego przyjście przygotowują się przez kilka tygodni. Najważniejsze jest wysłanie listu na specjalny adres we Włoszech. Dzieci piszą nie tylko o prezentach dla siebie, ale również dla mamy i taty. Opisują też wszystko, co działo się w ich domu przez ostatni rok, co udało im się zrobić dobrego. Przepraszają za to, co było złe, a szczególnie za to, że nie potrafiły się podzielić swoimi rzeczami z innymi. – Nie podzieliłam się czekoladą z moim kolegą – napisała kiedyś mała Lucia – nie pożyczyłam mu moich zabawek. Czy pomożesz mi to naprawić? Proszę, przynieś w tym roku Paolo dwie czekolady! Czasem w listach dzieci proszą o pomoc w rozwiązaniu problemów. Każde dostaje odpowiedź. Na dzień przed przyjściem Świętego Mikołaja sprzątają swój pokój. Wieczorem przygotowują dla Świętego Mikołaja talerzyk z ciastkami i szklankę ciepłego mleka. Zostawiają to przy drzwiach. Jeśli rano szklanka jest pusta, a ciasteczka napoczęte, znaczy to, że gdzieś w domu jest worek z prezentami! Zaczyna się zabawa i szukanie, wspólnie z rodzicami.