To na cześć Stalina – jednego z największych zbrodniarzy, jakich wydała ludzkość. Ludzie byli wstrząśnięci, kiedy w 1953 roku władza wprowadziła tę nazwę. Ale komuniści wtrącali wtedy ludzi do więzień nawet za takie drobnostki, jak słuchanie zagranicznego radia. Więc nikt nie odważył się głośno zaprotestować. Nikt? A jednak ktoś się odważył! Nie byli to dorośli. Zaprotestowały trzy nastolatki: Natalka i Zosia, które miały po 16 lat, i 17-letnia Basia.

  Panie Natalia Piekarska-Poneta i Barbara Nowakowska (zd. Galas) odbierają tytuł Honorowego Obywatela Katowic fot. Marek Piekara 16-latka i szczury
Natalka dostała raz w twarz zrolowanymi skryptami do nauki angielskiego, które tajna milicja znalazła w jej pokoju. – My ci wybijemy te angielskie! – groził ubek. W końcu zaprowadzili ją do karceru w piwnicy. Kazali rozebrać się do naga. – Odwiedzą cię szczury! – pożegnał ją ubek. W następnej sekundzie Natalka znalazła się w środku. Karcer był pełny śmierdzącej wody do kolan. Dziewczyna stała na podmurówce i trzymała się kraty. W końcu bezwładnie osunęła się do wody. – Kucałam w tej wodzie. Jak długo? Nie pamiętam. Byłam otępiała i nieprzytomna. W dokumentach napisali, że jedną dobę – wspomina pani Natalia. – O pobycie w karcerze raczej nie opowiadam, bo niektórzy myślą, że to niemożliwe, że fantazjuję. W tym czasie mama wszędzie szukała Natalki. – Nie! Nie ma tu takiej – ubecy powtarzali niewzruszenie. Pewnego dnia przyszedł jednak tajemniczy list ze słowami: „Niech pani nie płacze, ona żyje. Jest w więzieniu na Mikołowskiej. Proszę ten list zniszczyć”. Po strasznym śledztwie rozpoczęła się rozprawa sądowa. Przyszedł tłum młodzieży z liceum Natalii. W czasach braku odwagi, odwagę okazała młodzież. – Dziewczyny, trzymajcie się! Nie dajcie się! – wołali koledzy. A tajniacy robili zdjęcia tym, którzy najgłośniej krzyczeli... Sąd wydał wyrok: Basia – cztery lata więzienia, a nieletnie Zosia i Natalia – poprawczak.