Drukuj
Lourdes 1858-2008
publikacja 05.03.2012 20:49
150-lecie objawień maryjnych w Lourdes
03. Szum przy grocie
Szum przy grocie
07. Przesłuchanie
Przesłuchanie
09. Źródlana woda
Źródlana woda
11. Jestem Niepokalane Poczęcie
Jestem Niepokalane Poczęcie
13. Młyn przy strumykuMłyn przy strumyku
Młyn Boly, w którym młodzi Soubirous mieszkali razem z rodziną Ludwiki, był jednym z sześciu stojących przy strumyku Lapaka, dopływającym do rzeki Gave. I wcale nie był to najmniejszy młyn. Znaczną część budynku zajmowały jednak urządzenia do mielenia mąki. Rodzina mieszkała w trzech pokojach i kuchni.
15. Mamka z Bartres
Mamka z Bartres
17. Na wzgórzach Bartres
Na wzgórzach Bartres
Trzynaście lat miała Bernadetta, gdy z powodu biedy w domu, musiała wrócić do mamki Marii Lagues w Bartres. Pomagała służącej w domu. Tym razem Maria nie wzięła od Soubirous pieniędzy, zrobiła to z przyjaźni. – Może tam łatwiej będzie Benadetcie chodzić do szkoły i na katechizm? – myślała mama.
Rzeczywiście Maria zaprowadziła Bernadettę do księdza, by uczył ją katechizmu. Ale nie było to proste, bo dziewczynka nie umiała czytać. Wszystko musiała zapamiętać. Latem, kiedy trzeba było zająć się jagniętami, zrezygnowano więc z nauki. I tak Bernadetta została pasterką. – A szkoła... a katechizm? – pytała nieśmiało.
– Bądź spokojna – powiedział gospodarz – mamka to wszystko załatwi. Odtąd Bernadetta wstaje wcześnie rano, pomaga przy dzieciach, potem ze służącą idzie do chlewa i sama wyprowadza owce na wzgórza.
Dopiero wieczorami mamka postanowiła sama uczyć Bernadet tę katechizmu. Nie ma jednak cierpliwości do dziewczynki, która dotąd nigdzie niczego się nie uczyła. – Jesteś za głupia! Nigdy nie przystąpisz do pierwszej Komunii ! – denerwowała się Maria Lagues.
Bernadetta coraz bardziej tęskniła za domem, za rodziną. Nawet mówiła o tym coraz częściej, gdy co niedziela schodziła do Lourdes, by spotkać się z najbliższymi. O wieczornych lekcjach katechizmu nie było już mowy. A ona tak chciała się uczyć, chciała przyjąć pierwszą komunię. Tata ja rozumiał, mama też się zgodziła.
Przecież ich córka miała już 14 lat. Postanowili więc porozmawiać z proboszczem Peyramale, a siostry z przytułku poprosić, by uczyły ją czytania. W jedną ze styczniowych niedziel Bernadetta jak zwykle po południu poszła do Lourdes.
– Wrócisz wieczorem na czas – na odchodne rzuciła w jej stronę mamka, która chyba coś wyczuwała. Bernadetta nic nie odpowiedziała. Nie wróciła do Bartres ani wieczorem, ani następnego dnia. Dopiero w środę przyszła.
Miała dobrze przygotowaną odpowiedź: „Ksiądz proboszcz chce mnie przygotować do Pierwszej Komunii”. Laguesowie nie mogli się sprzeciwiać proboszczowi. Bernadet ta wróci ła do mrocznej ciemnicy, pełnej nędzy, ale i miłości najbliższych.
19. Ostatnie spotkanie
Ostatnie spotkanie
Polna droga z Bartres do Lourdes prowadziła obok starej skały, zwanej Masssabielle. Ile razy przebiegała tamtędy Bernadetta? Już wtedy nie umiejącą czytać ani pisać, nie znającą katechizmu ani francuskiego, mówiącą tylko gwarą, wybrał Bóg. Osiemnaście razy objawiała się Maryja Bernadetcie Soubirous w 1858 roku.
Pierwszy raz w czwartek 11 lutego, ostatni raz 16 lipca w święto Matki Bożej z Góry Karmel. Też w czwartek. Prawie trzy miesiące minęły od siedemnastego objawienia. Tego dnia Bernadetta od rana czuła, że powinna iść do Massabielle. To nic, że władze kolejny raz zakazały wstępu do groty, że nawet – ku oburzeniu mieszkańców – wejście do środka zagrodzili.
A naruszających ten zakaz karali mandatami. Wieczorem 16 lipca Bernadetta w kapturze na głowie poszła w stronę skały. Grupki ludzi modliły się naprzeciw zabarykadowanej groty. Dziewczyna zapaliła świecę, uklękła. Ledwie zaczęła modlitwę różańcową, rozłożyła ręce, jakby kogoś witała.
Jej twarz się rozjaśniła. Nikt nie sprawdził, ile to trwało. Po chwili wstała. W drodze powrotnej powiedziała tylko: „Nie widziałam ani desek, ani Gave. Widziałam tylko Najświętszą Pannę”. To było ostatnie spotkanie Bernadetty z Maryją na tym świecie. Tak jak pierwsze – w milczeniu.
Po powrocie z Bartres, od razu następnego dnia Bernadetta poszła do szkoły prowadzonej przez zakonnice. Siostry zapisały ją też na listę przygotowujących się do Komunii. Katechizmu uczył tu ksiądz Pomian, wikary z Lourdes, który pierwszy od samej Bernadetty usłyszał o objawieniach.
To była dla dziewczynki dobra wiadomość, bo nauka nie przychodziła jej łatwo. Zresztą podczas egzaminu okazało się, że umie mniej niż większość jej koleżanek. Ale była najbardziej pobożna ze wszystkich. To rozstrzygnęło o dopuszczeniu najstarszej córki Soubirous do Pierwszej Komunii. Datę ustalono na 3 czerwca.
Bernadetta już od bardzo dawna nie mogła doczekać się tego dnia. Ceremonia odbyła się nie w kościele parafialnym, tylko w kapl icy sióstr. Do tej pory można oglądać tam figurkę Matki Bożej – świadka obecności Bernadetty w przytułku sióstr.
Następnego dnia jedna z kobiet zapytała Bernadettę: „Powiedz, co cię bardziej uszczęśliwiło, Pierwsza Komunia czy widzenia z Matką Najświętszą?”. – Nie wiem – odpowiedziała Bernadetta. – Tych rzeczy nie można porównywać. Mogę tylko powiedzieć, że i w grocie, i tu byłam bardzo szczęśliwa.
Był taki zwyczaj u sióstr w Lourdes, że po pierwszej Komunii uczennice ich bezpłatnej szkoły przerywały naukę i zaczynały pracować w jakimś zawodzie. W przypadku Bernadetty, z powodu słabego zdrowia, nie mogło o tym być mowy. Wróciła więc dziewczyna do domu, ale nie miała spokoju.
Różni ludzie przychodzili, by zobaczyć tę, która widziała Maryję. I dziwili się, że Soubirous mieszkali w takiej biedzie. Powoli jednak życie rodziny Soubirous zmieniało się na lepsze.
Franciszek powrócił do zawodu młynarza, zyskując tym szacunek mieszkańców. Dobra Ludwika jak kiedyś częstowała znów klientów kolacją i powtarzała: „Zapłacicie, jak będziecie mogli”.
W Lourdes można dziś zwiedzać młyn, zwany domem rodzinnym św. Bernadet ty, bo to jedyny dom, który Soubirous dostali na własność od mera miasta pana Lacade.
Jakby przyklejony do jego bocznej ściany, na piętrze jest sklep z dewocjonaliami. Jego właścicielką jest Franciszka Soubirous z pokolenia Jana-Marii, brata św. Bernadetty.
W muzeum św. Bernadetty, w młynie Boly, w domu rodzinnym i w wielu innych miejscach w Lourdes pielgrzymi oglądają pamiątki po Świętej. Nie wiadomo, czy wszystkie przedmioty pochodzą z czasów dzieciństwa i dorastania Bernadetty w tym mieście. Łóżko w domu rodzinnym jest prawdziwe – tak twierdzi Franciszka, właścicielka sklepu.
– Od jakiegoś czasu trzeba było zasłonić je szybą – tłumaczy – bo zwiedzający przynajmniej drzazgę z łóżka chcieli mieć na pamiątkę. Tak było już wtedy, gdy Bernadetta mieszkała jeszcze w Lourdes. Tuż po objawieniach. Ludzie codziennie przychodzi l i do domu jej rodziców.
Przynosili różne przedmioty, prosili, by ich dotknęła, albo sami dotykali jej ręki czy jej sukni. Niektórzy próbowali nawet kawałek sukna oderwać. – Jacy ci ludzie dziwni – mówiła zwykle Bernadetta.
– Dlaczego nie idą do groty? Dlaczego się tam nie modlą? Dlaczego tam nie szukają pociechy dla siebie? Ale Bernadetta i tak wstawia się w różnych ludzkich sprawach. Podziękowania zawieszone nad jej łóżkiem są tego jednym z dowodów.
O tym, co wydarzyło się w grocie Massabielle, opowiadano juz nie tylko w okolicy. Do Lourdes przyjeżdżały tysiące: prości i wykształceni, księża i biskupi. Trzeba było, żeby Kościół wypowiedział się w tej sprawie. Przez dwa lata zbierano potrzebne informacje. Zanim ogłoszono prawdę, że Pani z Massabielle to Matka Boża, przed biskupami musiała też stanąć Bernadetta.
Na koniec poproszono ją, by jeszcze raz wymówiła słowa z 25 marca: „Jestem Niepokalane Poczęcie”. Ubrana w swój zwyczajny kapturek i drewniaki Bernadetta wstała, rozpostarła ramiona, a dłonie złączyła. Po twarzy biskupa spłynęła łza. – Widział ksiądz to dziecko? – powiedział do wikariusza.
Ponad rok później ogłosił list pasterski, w którym pisał: „Jesteśmy przekonani, że Niepokalana Matka Boża rzeczywiście ukazała się Bernadetcie”. Kilka miesięcy potem słynny w tamtych czasach rzeźbiarz polskiego pochodzenia Józef Fabisch miał za zadanie wykonać posąg Maryi według wskazówek Bernadetty.
Gdy dzieło było gotowe, wszyscy w napięciu czekali na reakcję dziewczyny. – Czy to to? – zapytał proboszcz. – Tak, to to... – odpowiedziała nieśmiało Bernadetta. Ale nie umiała udawać. Po chwili milczenia wykrzyknęła: „Nie! To nie to!”.
13 lat w klasztorze
25. Trzynaście lat w klasztorze
Dziękujemy, że z nami jesteś
Masz subskrypcję? zaloguj się
Kup wydanie papierowe lub najnowsze e-wydanie.
To dla nas sygnał, że cenisz rzetelne dziennikarstwo jakościowe. Czytaj, oglądaj i słuchaj nas bez ograniczeń.
Czytasz fragment artykułu
Subskrybuj i czytaj całość
już od 14,90 zł