Dzwony. Znak zaproszenia na Mszę Świętą

DLA DZIECI

Dawno temu, gdy nie było komórek, internetu, a nawet telewizji czy radia, dzwony były jak wielki kościelny megafon. Ich głos niósł się daleko i wszyscy wiedzieli: Aha, dzieje się coś ważnego!

Dziś dzwony nadal mają swoje zadanie. Ich donośny dźwięk przypomina, że jest Bóg i że On sam zaprasza nas do siebie. Kiedy słyszysz dzwony przed Liturgią, możesz pomyśleć: „Jezus mnie zaprasza”. Dzwon nie mówi tylko: „Za chwilę zaczyna się Msza”. Mówi coś więcej: „Zatrzymaj się. Zostaw na chwilę swoje sprawy. Przypomnij sobie o Bogu”.

W wielu kościołach dzwony biją trzy razy w ciągu dnia, wzywając do modlitwy Anioł Pański. Czasem jesteś daleko od kościoła, w szkole, w drodze do sklepu czy na zajęcia pozalekcyjne, ale słyszysz dzwony. Nie możesz przybiec na Mszę, ale możesz na chwilę pomyśleć o Jezusie i powiedzieć Mu w sercu: „Jezu, dziękuję Ci, że jesteś”.

Dzisiejszy psalm przypomina, aby nie zapominać o dobrodziejstwach Boga. Dzwony mogą być takim przypomnieniem.

ZAPAMIĘTAJ

Kiedy słyszę dzwony, przypominam sobie, że Bóg zaprasza mnie na spotkanie.

DLA RODZICÓW I KSIĘŻY

Dzwony są jednym z najbardziej rozpoznawalnych znaków obecności kościoła w przestrzeni, w mieście i na wsi. Ich głos od wieków wyznaczał rytm życia wspólnoty: wzywał na Eucharystię i modlitwę, przypominał o ważnych wydarzeniach, towarzyszył uroczystościom i żałobie. Dziś ich funkcja nie jest już tak oczywista jak dawniej.

Niestety zdarza się, że niektórym mieszkańcom dźwięk dzwonu zaczyna przeszkadzać. Może budzi w nich wyrzuty sumienia... Tym bardziej warto odzyskać ich symboliczne znaczenie. Dzwon jest głosem, który wychodzi poza mury świątyni. Przypomina, że wiary nie można zamknąć wyłącznie w prywatnym świecie człowieka albo nawet w murach kościoła.

Przede wszystkim jednak dzwon wzywa i gromadzi. Jego dźwięk nie jest informacją w rodzaju: „Msza rozpoczyna się o godzinie 10”. Jest zaproszeniem: „Przyjdź. Bóg chce się z tobą spotkać”. Romano Guardini nieco poetycko pisze, że dzwony są „zwiastowaniem świętości, zwiastowaniem dali, zwiastowaniem Boga bez miar i bez granic, zwiastowaniem tęsknoty i nieskończonego wypełnienia”.

Warto nauczyć dzieci takiego odczytywania tego znaku. Kiedy słyszą kościelne dzwony, mogą wykonać prosty gest: na chwilę przerwać to, co robią, i zwrócić myśl ku Bogu. Nie chodzi o wprowadzanie kolejnego obowiązku, lecz o kształtowanie duchowej uważności. Rzecz dziś rzadka, a przecież bezcenna dla kształtowania religijnej wrażliwości. Człowiek łatwo zapomina o tym, co otrzymał. Potrzebujemy więc znaków, które pomagają nam pamiętać. Głos dzwonu może stać się takim przypomnieniem: Bóg jest, Bóg działa, Bóg kocha, wzywa, zaprasza, czeka.

Komentarz do psalmu Ps 103,1-2

„Błogosław, duszo moja, Pana, i wszystko, co jest we mnie, święte imię Jego. Błogosław, duszo moja, Pana, nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach” Ps 103,1-2

Psalm 103 przypomina o czymś bardzo prostym: nie zapominaj o dobru! Czasem łatwiej pamiętamy o tym, co się nie udało, kto nas zdenerwował albo czego nam brakuje. A przecież każdego dnia otrzymujemy wiele dobra – od ludzi i od Boga: obecność bliskich, zdrowie, przyjaźń, piękno świata czy małe radości.

Psalmista zachęca nas także: „Błogosław, duszo moja, Pana”, czyli: zatrzymaj się na chwilę, zauważ dobro i podziękuj za nie Bogu. Spróbuj wieczorem przypomnieć sobie choć trzy dobre rzeczy, które wydarzyły się w ciągu dnia. Może wtedy odkryjesz, że dobra wokół ciebie jest znacznie więcej, niż na co dzień zauważasz.