1 sierpnia 1944 roku, punktualnie o godz. 17, rozpoczęło się powstanie warszawskie. W stolicy do walki z przeważającymi siłami niemieckimi stanęło ok. 40–50 tys. osób.

Była to największa bitwa stoczona podczas II wojny światowej przez organizację podziemną z wojskami okupacyjnymi. Zakończyła się kapitulacją po 63 dniach heroicznego boju.

Dzisiaj, w 82. rocznicę Godziny „W”, w całej Polsce oddano hołd bohaterom tamtego zrywu. W Warszawie zawyły syreny, w kościołach rozdzwoniły się dzwony i na jedną minutę stanęły pojazdy komunikacji miejskiej. Wielu mieszkańców stolicy miało przypięte do ubrania biało-czerwone kotyliony z symbolem Polski Walczącej, które rozdawali wolontariusze Muzeum Powstania Warszawskiego.

A czy słyszeliście o organizowanej przez Muzeum Powstania Warszawskiego inicjatywie „Wytwórnia pamięci”? Polega ona na odszukaniu w swoim otoczeniu osób, które pamiętają II wojnę światową, i stworzeniu filmiku, na którym opowiadają one o swoich doświadczeniach z tego okresu.

W ubiegłym roku szkolnym w konkursie wzięło udział 650 młodych, którzy nagrali rozmowy z 400 seniorami. Do muzeum spłynęły prace nie tylko z Polski, ale też z Anglii, Niemiec, Kanady czy USA.

Główną nagrodę zdobyła Ola Janicka, która zebrała wspomnienia swojego pradziadka, Stanisława Frąka. Kiedy Niemcy napadli na Polskę, miał on 7 lat:

Jestem z pokolenia, które już odchodzi. Niektórzy nazywają nas „dziećmi wojny”. Nie mieliśmy wesołego życia. Nie było piaskownicy, zabawek, gry w klasy czy piłkę nożną. Wychowywaliśmy się w ciągłym strachu, w objęciach płaczących mam

– wspomina 94-letni dziś pan Stanisław.

Więcej przeczytacie w wakacyjnym numerze „Małego Gościa”:

Mały Gość 7-8/2026 DODANE 18.06.2026

To się nagrywa? Bo powinno!

Nagrywano żołnierzy, ale nikt nie nagrywał tego, co w czasie wojny przeżywały dzieci. Teraz prawdziwe skarby odkrywają ich wnukowie, prawnukowie, znajomi. Nagrali już 650 filmów, przeprowadzili 400 rozmów. W sumie ponad 100 godzin opowieści.