Mały Gość Niedzielny - Wydanie Internetowe

BIBLIA POWOŁANIE LITURGIA EKUMENIZM KOŚCIOŁ PAPIEŻ KARTKI PRASA ROZRYWKA FOTO REKLAMA CZAT

nr 09/2010
Nowy „Mały Gość”
od 25 sierpnia

W numerze:
Saszetka z olejem do głowy

Plakat

2010-01-19

W Republice Ściborskiej
U BIEGNĄCEGO WILKA
Piotr Sacha

Psy rozumieją w tej krainie język Indian, konie biegają na wolności. A wkrótce stanie tu chata leśnych ludzi.

Na dalekiej północy, zaledwie 5 kilometrów od granicy z Rosją, w województwie warmińsko-mazurskim trafiamy na ostrzegawczy znak drogowy: Uwaga, psie zaprzęgi! Takiego znaku nie ma nigdzie w Polsce. Zatrzymujemy się. Nie widać ani ludzi, ani zwierząt. Wokół gęsty las. Mijamy kolejny znak, tym razem z głową wyjącego wilka. Nagle pojawia się tablica z napisem: „Granica państwa. Przekraczanie wskazane”. No, to przekraczamy. To jeszcze nie Rosja. To Republika Ściborska. Tu mieszka Biegnący Wilk.

Jak pies z kotem... i koniem

Przy ogrodzeniu zamiast dzwonka elektrycznego, wisi wielki harcerski dzwonek. Gdy pociągamy za sznur, podbiegają trzy psy i kot – skromna reprezentacja czworonogów. W Republice Ściborskiej żyje 7 koni, 7 kotów i 40 psów. Czasem można też spotkać dzika, sarnę, rysia, a nawet wilka. Zwierzęta ożywiają się, gdy ze starego, drewnianego domu wychodzi Biegnący Wilk, czyli... Dariusz Morsztyn. – O miano Biegnącego Wilka starałem się prawie 10 lat – tylko tyle na ten temat zdradza pan Dariusz, który od dawna pasjonuje się obyczajami Indian i Eskimosów.
Od pięciu lat z żoną i synami mieszka kilometr od maleńkiej wioski Ściborki, na skraju Lasów Skaliskich i Gór Klewińskich.
– Znasz wszystkie psy po imieniu? – pytam starszego z chłopców, dziewięcioletniego Jasia.
– Oczywiście – odpowiada, zdziwiony takim pytaniem i zaczyna wymieniać: Ikraluk, Inero, Łajrak, Dina, Kamik, Krumak... Przerywa, bo psia lista jest baaaardzo długa. Wszystkie czworonogi mają eskimoskie imiona. I uwielbiają ciągnąć po śniegu sanie.

Ostatnie miejsce

Pan Dariusz jest maszerem, czyli przewodnikiem psiego zaprzęgu. Rok temu – jako jedyny Polak w historii – ukończył Finnmarkslopet w Norwegii – jeden z trzech najdłuższych i najtrudniejszych na świecie wyścigów psich zaprzęgów. Z ósemką psów pokonał 500 km lodowatej, arktycznej ziemi. Zajęło mu to niecałe trzy dni.
– Sam na sam ze zwierzętami i przyrodą. Dookoła tylko śnieg, pustka i cisza. To powoduje, że wchodzisz na inny poziom kontaktu z Bogiem. Rodzi się też niezwykła relacja z psami – o swojej wyprawie opowiada Biegnący Wilk. – Miejsce, które zajmę, będzie ostatnie – takie mam założenie przed startem. I to pozwala się wyluzować. – Ważna jest przyjemność z biegania, a nie bicie rekordów psich prędkości – tłumaczy.
Aby wystąpić w takich zawodach, psy Dariusza Morsztyna pokonują na treningach w ciągu roku około 2 tys. kilometrów. Już o ósmej rano rozpoczyna się 10-godzinny trening. Jesienią, gdy nie ma jeszcze śniegu, psy ciągną wózek. Latem najchętniej wylegują się w cieniu.