Mały Gość Niedzielny - Wydanie Internetowe

BIBLIA POWOŁANIE LITURGIA EKUMENIZM KOŚCIOŁ PAPIEŻ KARTKI PRASA ROZRYWKA FOTO REKLAMA CZAT

nr 07/08/2010
W numerze:
Płyta DVD z filmem „Dzieci z Bullerbyn”

Plakat z bitwą pod Grunwaldem

2009-11-17

Roraty 2009
KSIĘŻA!POKAŻCIE NAM DROGĘ DO NIEBA!

Nie ma ważniejszego zadania dla księdza,
jak pokazywać ludziom drogę do nieba

Z opowiadań mojej mamy pamiętam Ankę Kwiotek. Miała 10 lat, gdy nagle źle się poczuła. Z wysoką gorączką położyła się do łóżka i od tamtego dnia już nigdy z łóżka nie wstała. Lekarze stwierdzili: To choroba Heinego-Medina. Przez ponad 50 lat była sparaliżowana. Nikt nie pamięta, by Anka kiedyś skarżyła się. Codziennie przyjmowała Komunię św. – To dla mnie „Boży atom” – mówiła. Nie rozstawała się z krzyżem i z różańcem. Najwięcej modliła się za księży i za kleryków, by wytrwali w powołaniu i pomagała tym, których nie było stać na studia. Przykuta do łóżka bardzo interesowała się parafią, haftowała obrusy do kościoła i często pytała o księży, a oni, wdzięczni za modlitwę, odwiedzali ją i podnosili na duchu.

Dlaczego przypomniała mi się Anka? Bo jej historia jest bardzo podobna do historii 13-letniej Margaret O'Donnell z Kanady (czytaj obok). Margaret też była sparaliżowana z powodu tej samej choroby i też swoje cierpienie ofiarowała za kapłanów.

Dlaczego Anka i Margaret, i wiele, wiele osób na całym świecie nie tylko modli się za księży, ale również za nich ofiaruje swoje cierpienie? Bóg dał księżom bardzo ważne zadanie: POKAZYWAĆ LUDZIOM DROGĘ DO NIEBA. Ale żeby księża mogli swoje zadanie dobrze wypełnić, potrzebują naszej pomocy – modlitwy. Podobnie jak Mojżesz potrzebował pomocy, by wspierać swoich wojowników w drodze do zwycięstwa nad wrogiem. Ile razy opuszczał ręce wyciągnięte do Boga, tyle razy jego wojownicy przegrywali. Dlatego potrzebował Jozuego i innych, by podtrzymywali jego zmęczone ręce.

Księża też potrzebują naszej pomocy, by nie brakło im sił, odwagi i zapału w pokazywaniu nam drogi do nieba. Jeśli im nie pomożemy, zgubimy drogę do nieba albo wpadniemy w straszną przepaść.

Podczas tegorocznych Rorat codziennie będziecie prosić swoich księży, by pokazywali Wam drogę do nieba. Nie pozwólcie, by brakło im sił. Twórzcie siedmioosobowe grupy i wspierajcie ich modlitwą.

Pozdrawia Was Gabi Szulik
– jeden płatek z margaretki